Van patiënt naar vrijwilliger: Gerard voelt zich thuis bij Klimmendaal

Revalideren na een herseninfarct

9 jaar geleden kreeg Gerard Licht een herseninfarct. Ineens kon hij niet meer praten en begreep hij niets meer. “Ik was voor mijn werk als adviseur in de verfbranche al eens bij Klimmendaal geweest. Een paar jaar later lag ik er zelf.”

Na een opname van een maand volgde de poliklinische behandeling met onder andere logopedie. “De eerste keer bij de logopedist zag ik een klok en ik realiseerde me dat ik niet meer kon klokkijken. Ook praten lukte niet, terwijl ik juist zo’n snelle prater was. Na 3 jaar ging dat langzaam beter. Ik werk met geheugensteuntjes voor de dagelijkse dingen en rust na de lunch. Afasie is merkbaar, maar vanbinnen voel ik me nog hetzelfde.”

De logopedist die hem destijds behandelde, trof Gerard later opnieuw bij Afasiecentrum Apeldoorn. “Ze zoeken bij Klimmendaal iemand voor koffie en thee,” zei ze. “Ik zat thuis, mijn vrouw werkte, en ik wilde iets doen. Zo ben ik in 2020 als vrijwilliger begonnen.”

Een vertrouwde plek

Elke woensdagmiddag en om de week op dinsdag is Gerard te vinden bij de koffietafel in Apeldoorn. Hij helpt waar nodig en maakt een praatje met patiënten uit de kliniek of patiënten die voor een afspraak komen. “Veel mensen willen gewoon even contact. Langzaam leer je ze kennen. Soms zeggen ze op dinsdag: hé, ik zag dat jij hier gister kwam sporten. Dan is het praatje al begonnen. Of vertelt iemand over zijn kind en dan kan ik later vragen: hoe gaat het nu met je zoon?”

Zijn ervaring met afasie helpt daarbij. “Ik hoor het meteen als iemand afasie heeft. Na een paar woorden herken ik de manier van praten. Ik vertel niet meteen mijn eigen verhaal, daar wacht ik mee. Eerst vragen hoe het gaat, dat geeft vertrouwen. Later stellen mensen vanzelf vragen.”

Ook buiten Klimmendaal zet Gerard zich in. Vanuit het Afasiecentrum vertelt hij regelmatig over afasie, bijvoorbeeld op scholen of in het theater.

Het werk bij Klimmendaal voelt vertrouwd. “Ik ken veel mensen hier nog van vroeger, en andersom. Behandelaren herkennen me, maar nu voelt het alsof ik een collega ben.”

Ervaringsdeskundig en betrokken

Gerard weet goed wat er op patiënten afkomt. “De eerste indrukken, de geluiden in de nacht, de behandelingen, de emoties - ik weet het nog goed. Soms zie ik iemand die verdrietig is, en een paar weken later badmintonnen we samen bij SportVariant. Dat is mooi om te zien.”

Tijdens de gesprekken probeert Gerard verder te gaan dan een kort praatje. “Een echt gesprek kan mensen helpen. Ik heb ook geleerd dat het soms juist goed is om iemand iets zelf te laten doen, want dat past bij zoveel mogelijk zelfstandigheid.”

Een warm gevoel

De sfeer bij Klimmendaal beschrijft hij als bijzonder. “Iedereen kent elkaar, van de receptie tot de keuken. We helpen elkaar. Als iemand iets nodig heeft, let ik even op of roep hulp in. En de patiënten zeggen vaak: wat fijn dat je er bent.”

Gerard woont samen met zijn vrouw in Apeldoorn. Hun twee zoons werken in de zorg en het schildersbedrijf — precies de werelden waar hij zelf tussen bewoog. “Ik was schilder, daarna adviseur. Het contact met mensen is altijd gebleven. Dat vind ik hier ook het mooiste: de gesprekken. Ook nu mijn vrouw met pensioen is, wil ik vrijwilligerswerk blijven doen vanwege de mooie contacten.”

“Hier begrijpen we elkaar”

“Wat ik bijzonder vind, is dat iedereen hier iets heeft. We begrijpen elkaar zonder veel woorden. Als patiënten even blij zijn en gezellig kunnen praten, dan weet ik: het is een geslaagde middag.”