Lisa revalideerde na hersenletsel

Lisa, nu 30 jaar, vertelt haar verhaal over loslaten en accepteren, wat ze geleerd heeft tijdens haar revalidatietraject bij Klimmendaal en de dromen die zij nog heeft voor haar toekomst.

Lisa: “Ik heb Porfyrie, een zeldzame en vervelende, maar relatief onschuldige stofwisselingsziekte. Toen ik naar het ziekenhuis moest voor een behandeling, werd er door een andere arts afgeweken van mijn normale behandeling. Ik kreeg een ander middel in een andere dosering toegediend dan gebruikelijk. Iets wat achteraf hele grote gevolgen heeft gehad.

Goed mis
Ik kreeg een epileptische aanval en lag drie dagen in coma. Toen ik wakker werd, had ik niet door wat er was gebeurd. Vervolgens knapte ik in het ziekenhuis vrij snel op, maar toen ik thuiskwam merkte ik dat er iets goed mis was. Ik kon gesprekken niet volgen, tv kijken lukte niet en ik was moe, extreem duizelig en misselijk. In het ziekenhuis werd een
MRI-scan van mijn hoofd gemaakt: ik bleek ernstige en onherstelbare hersenschade te hebben opgelopen. Hersenletsel… ik ben nog steeds niet aan het woord gewend.

Niet meer werken
Ik werd verwezen naar Klimmendaal voor een poliklinische behandeling. Dit hield in dat ik twee dagen per week behandelingen kreeg, zoals fysio- en ergotherapie, logopedie en neuropsychologie. Ik was heel erg op het revalidatietraject gefocust en dacht: daarna is alles weer goed. Maar zo werkt het natuurlijk niet. Ik wilde zo snel mogelijk weer aan het werk en kwam bij Zintens terecht. Dit is een onderdeel van Klimmendaal dat gericht is op arbeidsintegratie. Ze bootsen een situatiena die zoveel mogelijk lijkt op je huidige werk om te kijken of en in welke mate je dit aankunt. Al snel bleek dat ik mijn studie niet meer kon oppakken en kort daarna bleek ook dat ik helemaal afgekeurd werd voor werk omdat ik te kort belastbaar ben. Dit was een hele grote schok. Ik heb me ontzettend nutteloos en waardeloos gevoeld. Het leven bleef maar uit mijn vingers glippen.

Nieuwe deuren openen
Ik besefte me dat ik alle draadjes met mijn oude leven moest doorknippen en nam afscheid van mijn werkgever. Alleen dan kon ik proberen om een invulling te geven aan mijn ‘nieuwe’ leven. Ik ben er wel altijd van overtuigd geweest dat waar ik een deur dicht moest doen, een andere deuropenging. Hieruit is ook De Kasjesfabriek ontstaan. Ik ben een atelier aan huis begonnen waar ik kleine meubels opknap en verkoop. Daarnaast zou ik graag een stichting willen oprichten om met de opbrengsten uit het atelier, mensen die in hetzelfde schuitje zitten, geluksmomenten te bezorgen.

Schrijven
Tijdens mijn revalidatietraject ben ik op aanraden van mijn neuropsycholoog gaan schrijven om te verwerken wat er is gebeurd. Bij uitzondering kreeg ik in mijn revalidatie een aantal weken vrijaf. Zodat ik op vakantie kon naar Oostenrijk, om daar even op adem te komen. In die zomer van 2013 heb ik bovenop een berg besloten om mijn verhaal
daadwerkelijk op te gaan schrijven. Dit schrijfwerk groeide langzaam uit tot een boek. Ik wilde dit doen om aan de ene kant mijn omgeving te laten lezen zodat er meer begrip zou ontstaan en ik mij minder eenzaam zou voelen. Maar ook hoopte ik dat lotgenoten en hun omgeving veel aan mijn verhaal zouden hebben. Dit bleek toen ik een kaartje kreeg van een
moeder die mijn boek ‘Ontworteld door hersenletsel’ had gelezen. Ze schreef: eindelijk snap ik mijn dochter. Dat was een mooie bevestiging van waarom ik mijn boek had gepubliceerd.

Verwachtingen bijstellen
Terugkijkend op mijn revalidatietraject vond ik het moeilijkst om de controle los te laten, om niet te weten waar alles eindigt. Ik leerde dat ik constant mijn verwachtingen moest bijstellen en mezelf opnieuw moest accepteren. De gesprekken met mijn neuropsycholoog hebben daar heel erg aan bijgedragen. Zij kon goed uitleggen wat er mis ging en wat dat voor mij betekende. Ze leerde me dat de situatie waarin ik zat waardeloos was, maar dat ík dat niet ben. De tijd bij Klimmendaal was een onzekere tijd maar het heeft me handvatten gegeven om in deze omstandigheden mijn meest ideale leven te leiden.

De toekomst
Hoe ik de toekomst voor me zie? Ik hoop de stichting te kunnen gaan oprichten en ik speel met het idee om te gaan bloggen. Mijn boek ging vooral over wat er mis is gegaan maar nu wil ik vooruitkijken. Samen met mijn vriend Koen hoop ik ooit op een boerderijtje achteraf te wonen. Ik wil een eenvoudig en puur leven. Wat wel hetzelfde gebleven is: ondanks
alles hebben Koen en ik gelukkig nog steeds dezelfde toekomstdromen.”

(foto: Theo Kock)

Lees meer over revalideren na hersenletsel