Chris: 'Mijn goede conditie heeft me gered'
Voor zijn motorongeluk op zijn 24e, deed Chris Rabelink (36) aan voetballen, hardlopen en fitness. Alleen het laatste kan nog en doet hij met dezelfde overgave als vroeger. ,"Sporten is zo goed voor je. Daarom probeer ik anderen te motiveren dat ook te doen."
"Vanavond ga ik weer naar SportVariant." Zijn lach verraadt dat het geen straf is om naar de sportlocatie in zijn woonplaats Zutphen te gaan. Met mensen die net als Chris ook bezig zijn met herstel en bevlogen begeleiders. En hij sport nóg twee keer in de week in een reguliere sportschool, met veel mensen die hij kent. Het sociale aspect is voor Chris minstens zo belangrijk. Hij is een verenigingsman. Als jochie voetbalde hij bij AZC Zutphen. "Ook liep ik elke week acht tot tien kilometer hard. Ik had een bijzonder goede conditie, die achteraf gezien mijn leven heeft gered."
Jezelf overwinnen
Chris botste met zijn motor frontaal op een auto. Daarna werd hij bijna twee maanden in slaap gehouden. Hij werd wakker met hersenletsel en verschillende botbreuken. De spraak was aangetast, lopen kon aanvankelijk niet. Chris revalideerde onder andere bij Klimmendaal. "Niet alleen mijn conditie zorgde dat ik grote stappen maakte. Ik ben altijd positief geweest, dat is niet veranderd."
Mensen weten lang niet hoe zwaar het is geweest, van hoever hij moest komen, vertelt Chris. Zo overwon hij schaamte toen hij op een driewieler met vlaggetje door Zutphen fietste en moest hij in 2018 weer revalideren, omdat hij last kreeg van zijn rug. "Ik zei tegen de psycholoog: gas geven is alles en remmen is angst! Want zo leefde ik. Alles wat ik kon deed ik voor 200 procent. Als ik op de crosstrainer stond, dan was ik helemaal nat van het zweet. Ik ging constant door. Dat was niet goed. Zo word je niet oud, zeiden mensen tegen me. En daar hadden ze gelijk in. Ik leerde toen om activiteiten wat meer te verspreiden over een dag en wat rustiger aan te doen." Best lastig, want ongeremdheid is iets wat met z’n hersenletsel te maken heeft.
Dankbaar
En zo zijn er meer dingen die zijn veranderd in hem. "Een activiteit als koken is lastig, omdat ik dan heel veel dingen tegelijkertijd moet doen. Dan kan ik me niet meer focussen." Gelukkig heeft hij een warme familie en vriendenkring, die altijd voor hem klaarstaat. Hij is getrouwd met de vrouw die tijdens het ongeluk nog zijn vriendin was. "Dat wij nog samen zijn vind ik heel waardevol en bijzonder. We waren drie jaar samen toen ik dat ongeluk kreeg en hartstikke jong. Dat we dit samen hebben doorstaan is een teken van echte liefde."
Chris en zijn vrouw kregen twee kinderen. "Gisteren ging mijn dochtertje voor het eerst naar de peuterspeelzaal. Bij het wegbrengen kreeg ze een knuffel van haar broer. Dan denk ik echt: sjonge, dat ik dit allemaal mag meemaken." Een brok in z’n keel? Nee, dat niet, want dat is nóg iets wat anders is geworden: waar hij vroeger wel eens flink kon huilen, blijft het nu bij vochtige ogen. "Ik kan slecht mijn emoties uiten." Toch zie je wel degelijk aan hem dat hij zich goed voelt en gelukkig is. Vriendelijke woorden naar Klimmendaal-medewerkers die hij nog herkent en af en toe die lach op zijn gezicht. Hij is blij dat hij er nog is en dankbaar voor de mensen om hem heen en wat hij nog allemaal kan.
'Mensen kijken anders naar je'
Volledig werken zit er voor de voormalig timmerman niet meer in, maar een bouwbedrijf heeft hem wel de kans gegeven om klusjes te doen. Boodschappen, dingen vervoeren en de vloer vegen; het kan allemaal en Chris geniet er volop van. Ook komt hij nog steeds bij z’n oude voetbalclub, omdat zijn zoontje er voetbalt. Ouwehoeren in de kantine, er is niets mooiers dan dat. Al wordt hij daar ook geconfronteerd met de manier waarop mensen naar hem kijken. "Omdat ik wat anders ben gaan praten, denken mensen soms dat ik gedronken heb. Na, ja, dat is dan maar zo."
Sportambassadeur
Chris haalt zijn schouders op. Het heeft hem nooit uitgemaakt hoe mensen over hem denken en dat komt nu mooi van pas. Chris, die sportambassadeur is in zijn gemeente Zutphen, raadt iedereen met een beperking of aandoening aan om ook maling te hebben aan meningen van anderen. Hij ziet dat veel mensen nog een drempel voelen om te gaan sporten. Bij een normale sportschool, maar ook bij SportVariant. Zelf is hij die drempel over en fietst door weer en wind naar de sportschool, maar hij begrijpt anderen wel. "Als je nog niemand kent, dan kan het moeilijk zijn om de stap te zetten. Maar doe het gewoon, want je zult zien wat het je brengt. De sociale contacten zijn heel waardevol en je houdt je gewrichten en spieren soepel."
Over SportVariant
Als je graag wil sporten, maar door je fysieke toestand wat meer aandacht en maatwerk nodig hebt dan reguliere sportaanbieders je kunnen geven, kun je sporten bij SportVariant van Klimmendaal Revalidatiespecialisten. Bij SportVariant kun je in de avonden en weekenden terecht voor fitness, maar ook voor sporten als zwemmen, tafeltennis, tennis en een mix van verschillende sporten.
‘Veel mensen “verzuipen” buiten de deuren van hun huis of een revalidatiecentrum’, ziet Diana Krans, manager van SportVariant. ‘Er is vaak te weinig aandacht of er zijn te veel prikkels. In het begin kan de muziek wel wat zachter of kunnen de lichten wat minder fel, maar dat is vaak van korte duur. Bij SportVariant zijn er prikkelarme ruimtes en hebben we deskundige begeleiders die alle tijd nemen om dingen uit te leggen en makkelijk oefeningen kunnen differentiëren. Een tandje terug of even opschakelen? Geen probleem. Daarnaast is er veel begrip voor de sporters. Vanuit de medewerkers, maar ook door lotgenoten die samen met jou sporten.
’Een groot deel van de sporters bij SportVariant is na een bepaalde periode zo ver om bij sportverenigingen of in een sportschool te sporten. Diana: ‘Als je door bijvoorbeeld hersenletsel of een chronische aandoening een flinke klap hebt gehad, kun je in een groot gat vallen. Sporten kan er dan bij inschieten. Bij SportVariant is de drempel laag genoeg om te blijven bewegen. Vervolgens land je thuis beter en heb je zelfvertrouwen om verder te gaan.’
