Rosy Blanken revalideerde na een beenamputatie
Na jaren sukkelen met haar rechterbeen en vele operaties, mislukte helaas de laatste poging om dit been te behouden. Het been van Rosy Blanken (75) werd geamputeerd tot over de knie. Na een korte klinische opname revalideerde ze verder bij Klimmendaal Ede.
Van operatie naar operatie
Mijn been kreeg te weinig bloed doordat mijn aderen te smal waren. Dat veroorzaakte steeds meer pijn. In 2015 had ik 3 operaties in 1 week. Ook daarna moest ik vaak naar het ziekenhuis. Het personeel begon me zelfs te kennen. Er werd eerst gedotterd en daarna toen dat niet hielp, aderen van arm naar been verplaatst. Maar na een paar weken was het probleem terug.
Op 5 augustus 2021 ging mijn been eraf. Ik heb helemaal geen last gehad van de operatie en vond het ook niet moeilijk. Het been had al zoveel ellende veroorzaakt: dit moest gebeuren. De stomp is wel vrij breed. Als ze hem hadden gemodelleerd, was dat mooier geweest. Nu is het wat het is.
Eerst wilde ik de wond niet zien, maar al snel zat het verband los. Toen haalde ik het er toch zelf af. Ik accepteerde het gelijk en heb geen minuut spijt van de amputatie gehad. Ik ging nu een goede weg in. Eindelijk opbouwen!
Zelfstandigheid voorop
Ik was altijd al een zelfstandige vrouw. Vóór alle operaties werd me gevraagd: waarom neem je geen rollator? Ik piekerde er niet over: die hoort bij stoffig en oud en dan kijkt iedereen je zo aan. Stom is dat, want als je het eenmaal opzij zet en voor jezelf kiest, maakt het niks meer uit wat een ander denkt. Voor mij werd het een bevrijding, want daardoor kon ik nog naar winkels.
Ook meteen na de amputatie wilde ik zelfstandig zijn: ik ging zelf naar het toilet en heb mezelf gewassen. In het revalidatiecentrum waar ik na de operatie was, hoefden ze mij de basisdingen niet meer te leren. Daarom mocht ik al snel naar huis. Helaas was het huis nog niet aangepast: beugels bij het toilet, de trap, een douchestoel, enzovoort.
Ik red me redelijk in de rolstoel, maar ben toch afhankelijk van anderen. Eerst kon ik de tuin niet in, want daar was een drempel. Toen hebben buren platen neergelegd. Nu kan ik naar binnen en buiten zonder iemand lastig te vallen. Ik wil doelen hebben om naartoe te werken. In eerste instantie is dat een blokje om het huis lopen. Als dat lukt, ga ik graag weer naar het winkelcentrum.
Warm bad bij Klimmendaal
Na 2 weken herstel in Renkum, kwam ik in oktober 2021 bij revalidatiecentrum Klimmendaal in Ede terecht. Ik wist niet wat me te wachten stond, maar het voelde als een warm bad. In eerste instantie was het kennismaken en kijken waar ik toe in staat was. Ook werden bij het eerste consult de maten van de stomp opgenomen. Een heel team ging me begeleiden. Van revalidatiearts, fysiotherapeut, ergotherapeut en zwemtherapeut tot maatschappelijk werker en OIM (technische afdeling voor de liner en prothese).
Op weg naar een prothese
Voor de operatie zei de chirurg dat het been waarschijnlijk te hoog zou worden geamputeerd om in aanmerking te komen voor een prothese. De dag erna kwam de fysiotherapeut van het ziekenhuis bij mijn bed kijken. Hij zag dat ik zelfstandig met het looprek naar de badkamer kon en mezelf in de douche kon wassen. Hij zei tot mijn verbazing ook dat ik in aanmerking kon komen voor een beenprothese.
De fysiotherapeut van Klimmendaal gaf mij opdrachten voor thuis. Daarna kreeg ik een opblaasbare ‘probeerprothese’ zonder knie. Dat was de eerste kennismaking met een prothese. Wennen was het wel, maar oefening baart kunst. De eerste stap was gezet.
De ergotherapeut leerde mij hoe ik de trippelstoel het beste kon gebruiken. Die kan omhoog, zodat je goed bij het aanrecht kunt. Ook probeerde ik een elektrische rolstoel en gaf ze handige tips. De maatschappelijk werker gaf mij de gelegenheid om me te uiten. Deze gesprekken waren zinvol en heel aangenaam. De vooruitgang besprak ik met de revalidatiearts.
Zwemmen in Arnhem
Bij de fysiotherapeut gaf ik aan dat ik weer wilde sporten, het liefst zwemmen. Maar ja, hoe doe je dat met één been? Een tijdje ging ik elke week naar Klimmendaal in Arnhem. Daar hebben ze een heerlijk verwarmd zwembad met tillift. De zwemtherapeut heeft mij geleerd hoe ik mij het beste in het water kan bewegen. De eerste keer was spannend. Ik zag vooral op tegen de tillift, maar het ging uitstekend. Zwemmen was erg ontspannend.
Wennen aan de liner
Inmiddels mocht ik naar OIM om de liner te passen en mee te nemen naar huis. Tijdens het eerste half uur dragen, dacht ik: als ik thuis ben gaat hij gelijk uit! Hij knelde enorm en mijn stomp was daar niet aan gewend. Hoe moest dat nou? Maar alles went en elke volgende keer dat ik hem aantrok, hield ik het al iets langer vol. Nu is dat geen probleem meer.
Van liner naar prothese
Nadat de liner was ingeburgerd, kwam het prothesebeen in zicht. Ik schrok toen ik het been voor het eerst zag: zo groot en zwaar! In het begin durfde ik ook haast niet op de prothese te steunen, maar dat zorgde voor steeds meer pijn in mijn goede linkerbeen. Je moet jezelf aanwennen om steeds meer druk te leggen op de stomp. Dan gaat het steeds beter.
Revalideren is hard werken
Het komt je niet zomaar aanwaaien. Je moet er hard voor werken om te bereiken wat je voor ogen staat. Ik kijk vaak naar filmpjes op het internet en zie mensen dan met een prothesebeen lopen alsof het hun eigen been is. Zover ben ik nog niet, maar ik hoop wel zover te komen. Nu is het nog op proef, maar ik krijg nog een definitieve prothese.
Het is nog zoeken naar de juiste knie. Mijn vorige knie was ook een mechanische maar heel zwaar en dat kostte veel energie. Sinds kort heb ik een mechanische knie die lichter aanvoelt en dat gaat beter. Als je gaat lopen, voel je je net een militair: je schopt je voet naar voren. Doe je dat niet, dan val je. Als lopen met deze knie niet lukt, kan ik nog een elektronische knie proberen.
Bijzondere dag
Vandaag was mijn laatste fysiotherapie bij Klimmendaal. Ik kan bij de brug lopen met een hand los! Een hele overwinning. Af en toe kom ik nog terug voor controles, maar verder zit mijn revalidatie bij Klimmendaal erop. Thuis ga ik verder met een andere fysiotherapeut om mijn doelen te behalen. De revalidatiearts blijft wel eindverantwoordelijk en houdt een vinger aan de pols. Ik wil graag weer helemaal los kunnen lopen. Dat geeft echt de zelfstandigheid terug. Al met al ben ik een tevreden mens en ik hoop al mijn doelen te halen.
