Rob revalideerde na een herseninfarct: “Je moet niet alles alleen willen doen”
Rob revalideerde na een herseninfarct: “Je moet niet alles alleen willen doen”
Op een zaterdagochtend in juli 2023 veranderde het leven van Rob en Cathérine Goosen plotseling. “Ik werd wakker en mijn rechterarm deed het niet,” vertelt Rob. “Eerst dacht ik dat hij sliep, maar toen ik mijn been ook niet goed kon bewegen, wist ik dat er iets mis was.”
Rob herinnert zich hoe rustig Cathérine bleef. “Ze was ongewoon kalm. Zonder dat ik het doorhad belde ze onze buurman, een oud-huisarts. Hij zei dat we onmiddellijk 112 moesten bellen. Toen ging het snel.” Binnen een kwartier stond de ambulance voor de deur. In het ziekenhuis in Ede volgde het onderzoek en de diagnose: een herseninfarct.
Een onzekere eerste periode
De eerste uren waren spannend. “Je weet dat er een risico is op een tweede infarct,” zegt Cathérine. “Dan ben je vooral bang voor wat er nog kan komen.”
Rob kijkt terug met verwondering: “Ik was enorm onder de indruk van hoe goed de zorg geregeld is. Binnen no-time stond er een heel team klaar. Natuurlijk schrik je, maar ik keek meteen weer vooruit. Daar schiet je meer mee op.”
Na twee weken ziekenhuis begon het gesprek over wat daarna moest gebeuren. “Thuis redden we dat niet,” vertelt Cathérine. “Hoe graag ik dat ook wilde. We hoorden van meerdere mensen in onze omgeving over Klimmendaal, en allemaal waren ze positief. Dat gaf vertrouwen.”
Samen werken aan herstel
De opname bij Klimmendaal in Arnhem bracht rust en richting. “We werden zo warm opgevangen,” zegt Cathérine. “Ik mocht regelmatig meekijken bij een behandeling. Dan zie je hoeveel er samenkomt. Iedereen werkt vanuit zijn eigen vak, maar met hetzelfde doel: dat Rob weer vooruitgaat.”
Naast de intensieve therapieën ontstond er ook een fijne sfeer op de afdeling. “Iedereen had zijn eigen verhaal, maar we zaten allemaal in hetzelfde schuitje. Er werd hard gewerkt, maar ook gelachen. Dat hoort bij beter worden.”
Thuis verder
Na vier weken mocht Rob naar huis. Thuis waren inmiddels aanpassingen gedaan: beugels in de badkamer, een stevige wandelstok. “De overgang was groot,” vertelt Cathérine. “Maar het voelde goed dat hij poliklinisch verder kon bij Klimmendaal in Ede. Zo bleef er begeleiding.” “Ik vond het lastig dat ik mijn zelfstandigheid kwijt was,” vertelt Rob. “Weer fietsen werd een revalidatiedoel, en het lukte. Daarmee kreeg ik een gevoel van vrijheid terug. Ook autorijden kan ik inmiddels weer.”
Rob herinnert zich een observatiebehandeling: “Ik moest een vogelhuisje maken. Het lukte die dag niet om het af te krijgen, maar thuis heb ik het alsnog afgemaakt en geverfd. Er is nog nooit een vogeltje ingevlogen, maar het staat symbool voor wat ik heb geleerd. Nu gebruik ik het bij de NAH-vereniging om over herstel te praten.”
Zijn revalidatiearts wees Rob op de NAH-verenigingen in Ede en in Wageningen. Hij werd lid van beide. “Daar vertel je elkaar je verhaal, je ervaringen en je lessen” zegt hij. Cathérine vult aan: “Je kunt niet alles zelf. Je hebt hulp van anderen nodig.”
Balans vinden in het dagelijkse leven
Rob is een man van aanpakken. “Ik doe iets of goed, of niet,” lacht hij. “Dus ik bleef oefenen. Eerst een halfuurtje fysio, toen een uur, toen anderhalf. Totdat ik merkte: dit is te veel.” Cathérine knikt. “Hij wil graag alles goed doen. Soms iets té goed. Dan is het mijn taak om te zeggen dat het genoeg is voor vandaag.”
Ze lachen er samen om, maar de veranderingen zijn groot. Golfen lukt niet meer, tuinieren ook niet. “We doen nu iets anders samen: bridge,” vertelt Rob. “Nog steeds competitief, maar zonder het fysieke. En ik moet goed plannen, want na een middag bridge is de energie op.”
“Het wordt soms gewoon te veel,” zegt Rob. “Dingen zoals boodschappen zijn eigenlijk niet haalbaar. De supermarkt is ontzettend vermoeiend door alle prikkels. Ik moet goed doseren, en dat blijft een leerproces. Acceptatie gaat niet vanzelf, maar humor helpt me daarbij.”
Meer aandacht en begrip door foto’s
Rob deed mee aan de fototentoonstelling Krachtig en Prachtig met hersenletsel van de NAH-vereniging Gelderse Vallei. De foto’s met verhalen laten zien wat de deelnemers hebben meegemaakt en hoe zij nu in het leven staan. “Met de foto’s willen we laten zien dat hersenletsel iedereen kan overkomen. Zo hopen we op meer aandacht en begrip voor leven met hersenletsel.”
Cathérine vult aan: “Als anderen door onze foto of ons verhaal denken: ‘hé, ik ben niet alleen’, dan is dat precies wat we wilden bereiken.”
(Foto door Fotograaf Casper Korver)
Samen verder
Hun verhaal is er een van doorzettingsvermogen, humor én liefde. “Zonder Cathérine was mijn herstel nooit zo goed verlopen,” zegt Rob. “Ze zorgt, regelt, en houdt me met beide benen op de grond.”
Cathérine glimlacht: “Hij maakt het zichzelf soms lastig met zijn perfectionisme, maar zijn humor helpt hem overal doorheen.”
