Remco revalideerde na een beroerte
Remco Dings is een vitale man van 45 jaar, die middenin het leven staat. Naast een baan als projectmanager staat hij op zaterdag als coach op het voetbalveld. Totdat hij op een dag te maken krijgt met een beroerte. Het leven staat even stil. Remco vertelt over zijn beroerte en revalidatie bij Klimmendaal.
“Op 10 december 2016 heb ik een probleem gekregen in mijn halsslagader. Vermoedelijk is door het vele hoesten de binnenbekleding in mijn slagader gescheurd en dubbel komen te zitten, wat heeft geleid tot een acute stop van de bloeddoorvoer naar mijn hersenen. Ik kan me nog herinneren dat ik die zaterdag wakker werd en moeite had met praten. Ik heb daar verder geen aandacht aan besteed. Mijn vrouw was niet thuis en de kinderen hebben niks gemerkt. Ik ben gewoon om 09.00 uur naar de voetbalvereniging gegaan met mijn zoon om zijn team te coachen. Na de wedstrijd ben ik zonder de kinderen boodschappen gaan doen. In de supermarkt voelde ik me op een gegeven moment niet lekker. Ik werd aangesproken door een medewerker met de vraag of het wel goed met me ging. Mijn antwoord was dat ik koorts had en me niet lekker voelde. Toch vertrouwde deze medewerker het niet en is bij mij gebleven. Een buurman zag mij staan en kwam erbij staan, omdat hij mij zo niet kende. Ik had namelijk ruzie met een vrouw over een winkelwagen. Zij vond dat ik haar wagen had gepakt en ik dacht dat het mijn wagentje was. Achteraf gezien heb ik me zeker vijftien minuten vastgehouden aan haar wagentje. Waarschijnlijk heb ik balansproblemen ervaren, maar niet bewust. Uiteindelijk hebben ze mij neergelegd en de ambulance gebeld. Ik kan me nog herinneren dat ik iemand ‘Facialis parese’ heb horen zeggen en dat ik dacht: ‘Hmm dat klinkt wel serieus.’ In de ambulance heb ik de broeder gevraagd om mijn vrouw te bellen, die op dat moment werkzaam was in het ziekenhuis. Van wat er daarna gebeurde kan ik me niks meer herinneren.
Ook van de eerste week in het ziekenhuis kan ik mij niks meer herinneren. Gesprekken met mijn vrouw, wie er op bezoek zijn geweest en ook het gesprek met de neuroloog over wat er gebeurd was: het is allemaal langs me heen gegaan. Na een week ben ik naar locatie Zutphen verhuisd, maar ook deze verhuizing kan ik me niet herinneren. Ik word dus in feite op een ochtend wakker in Sutfene en wist niet goed wat ik daar deed en vooral niet waarom ik daar zat. Dat was voor mij een moeilijk moment, zeker gezien het onbegrip om mij heen. Er was mij toch in het ziekenhuis verteld wat er aan de hand was? Ik was ook nog eens net voor het weekend overgeplaatst, waardoor ik een weekend tegemoet ging zonder therapie. Dat weekend duurde erg lang voor me.
Na deze moeizame start, werd ik positiever over mijn behandeling. Dat kwam vooral door het personeel van Klimmendaal in Zutphen. Er werd bijvoorbeeld vaak gezegd dat ik nog niet toe was aan sporten als tafeltennissen of badmintonnen. Toen een behandelaar daar achter kwam, stond er bij mijn eerstvolgende therapie ineens een tafeltennistafel voor mij klaar. Dat moment zal ik nooit vergeten. Af en toe mochten mijn kinderen meedoen met fitness of komen kijken tijdens therapie. In plaats van de kinderen zelf aan de slag te laten gaan, bedacht de behandelaar een oefening die we met zijn vieren konden doen. Zo werd het revalideren voor mij en mijn kinderen nog leuker gemaakt.
Het gaat nu, ruim anderhalf jaar na mijn beroerte, naar omstandigheden redelijk met me. Ik probeer te sporten (tennissen, hardlopen en crossfit), maar het bleek dat vijftien uur werken te veel voor me was. Ik probeer thuis mijn rol als vader en partner weer beter op te pakken. Het grootste compliment krijg ik van mijn kinderen, als ze zeggen dat ik weer bijna hun oude papa ben. Ik probeer dan reëel te blijven en vertel ze dat ik nog steeds hard werk om beter te worden en dat ze moeten beseffen dat de kans groot is dat ik nooit meer de oude zal worden. De impact van een beroerte blijkt toch veel groter dan verwacht en gehoopt.”
