Melanie over haar zoon Aiden: "Ik wist gewoon: er klopt iets niet."

Naar Klimmendaal

Via de huisarts en de kinderarts werd Aiden verwezen naar Klimmendaal. “Aiden begon met één keer per week fysiotherapie. Maar dat was voor hem te weinig. Hij vindt nieuwe mensen en nieuwe situaties spannend. Als hij net een beetje loskwam was het uur voorbij. In overleg met de revalidatiearts probeerden we iets anders.”

Via de revalidatiearts kwamen ze in contact met Klimmendaal, waar Aiden startte op de therapeutische peutergroep.

Confronterend, maar ook hoopvol

De start in de peutergroep was best pittig voor Melanie. “Het besef kwam: mijn kind hééft echt iets. In de peutergroep waren ook kinderen in een rolstoel of met een cognitieve beperking. Aiden had dat niet. Ik vroeg me af of hij daar wel op zijn plek was. Zou het niet demotiverend zijn als hij alleen maar kinderen zag die niet konden lopen?”

Ook het idee dat Aiden van therapeut zou wisselen vond Melanie spannend. “Hij had net een fijne klik met zijn fysiotherapeut.” Gelukkig mocht ze een keer meekijken bij de peutergroep. “Ik zag hoe warm en speels de therapeuten met de kinderen omgingen. Dat gaf me vertrouwen. En wat bleek: Aiden voelde zich al snel thuis.”

Aiden in de peutergroep

Aiden ging twee keer per week naar Klimmendaal. “Vanaf het begin klikte het goed. Niet alleen met de therapeuten, maar ook met mij als ouder. De groep was goed gestructureerd, met speelmomenten en therapiesessies. Hij kreeg fysiotherapie én logopedie. “De peutergroep gaf Aiden het zetje dat hij nodig had. Hij was net begonnen met lopen, een beetje houterig nog. Maar hij had veel stimulans nodig. Leren springen, over een lijn lopen, op zijn tenen staan… dat vond hij eng. Hij dacht snel: ‘dat kan ik niet’. Maar daar heeft hij echt geleerd om dingen te proberen.”

Een zachtaardige jongen met een eigen manier

Melanie omschrijft haar zoon als een zachtaardige, lieve jongen. “Aiden weet dat hij anders is dan andere kinderen als het gaat om bewegen. Maar hij heeft geleerd om met zijn beperking om te gaan. Hij doet dingen op zijn manier – en dat vindt hij inmiddels prima.”

Een moment dat Melanie is bijgebleven: “We gingen naar de sinterklaasoptocht. Aiden zat in de buggy. Hij wilde ook vooraan staan zoals de andere kinderen, maar dat lukte niet. Hij was zó verdrietig. Dat raakte me diep.”

Van therapeutische peutergroep naar basisschool

Aiden heeft een oudere zus en een jonger zusje. Het leven thuis was best intensief. “We moesten Aiden veel langer helpen met alles: aankleden, tandenpoetsen, naar het toilet gaan. Waar zijn zus alles snel zelf wilde doen, had hij gewoon echt hulp nodig. Gelukkig is dat het afgelopen halfjaar enorm verbeterd. Hij doet nu veel zelf. En het allerfijnste: hij gaat sinds zijn vierde verjaardag naar een reguliere basisschool!”

De overstap naar school is in goed overleg gegaan met Klimmendaal en de basisschool. “We hebben ook naar speciaal onderwijs gekeken, omdat hij daar tijdens schooltijd therapie zou kunnen krijgen. Maar toch trok de reguliere basisschool. Aiden kende de school al via zijn zus en wilde daar heel graag heen. Dus hebben we het gewoon geprobeerd.”

“Elke keer de trap op en af bij zijn klas, ik was bang dat het te belastend zou zijn voor de juf. Maar die dacht supergoed mee. Binnen de kortste keren klom Aiden zelf de trap op. Trots kwam hij thuis met een stickertje op zijn hand.”

Aiden verrast zijn ouders steeds weer. “Via de schoolapp kregen we foto’s van de gymles. Op één foto zag ik een jongetje op een klimtoestel. Ik herkende Aiden meteen, ook al was hij niet duidelijk in beeld. Hij klom gewoon zelfstandig omhoog! Dat had ik echt niet verwacht. En toen hij tijdens de Roparun evenveel rondjes had gelopen als zijn grote zus straalde hij helemaal, en wij met hem. Van tevoren maakte ik me zorgen: rennen in zo’n grote groep met kinderen, zou dat wel goed gaan? Ook al vond hij het zelf ook spannend, hij deed het toch maar mooi, en hoe!”

Geen diagnose, wél vooruitgang

Tot nu toe is er geen duidelijke diagnose gesteld bij Aiden. “Er is een verschil in spierspanning tussen links en rechts, maar waar dat vandaan komt weten we niet. Zelfs een uitgebreid genetisch onderzoek gaf geen uitsluitsel.”

Toch is de vooruitgang enorm. “Aiden heeft een groeispurt doorgemaakt in motoriek én zelfvertrouwen. Maar we weten ook: er komen nog nieuwe uitdagingen. Zwemles bijvoorbeeld. We gaan het zien. Hij blijft onder controle bij de revalidatiearts. En wij houden hem goed in de gaten.”

“Luister naar je gevoel”

Melanie kijkt met een goed gevoel terug op de periode bij Klimmendaal. “Het heeft ons veel gebracht. Niet alleen Aiden, maar ook mij als moeder. Ik heb geleerd om nóg beter te kijken naar wat mijn kind nodig heeft. Niet naar wat ‘normaal’ is, maar naar wat hij nodig heeft om te groeien.”

Haar advies voor andere ouders? “Luister naar je gevoel. En grijp de kansen die er zijn, ook als het spannend is. Wij zijn zo blij dat we dat gedaan hebben.”

Lees meer over de Therapeutische Peutergroep