Van pijn naar perspectief: hoe revalidatie Kees hielp zijn leven weer op te bouwen

Hard bergafwaarts

Het is 2016. Kees is net van baan geswitcht. Waar hij eerst veel op de weg zat, werkt hij nu intern in het gas-technisch onderhoud van industriële ovens. Met frisse moed gaat hij aan de slag, maar dat duurt niet lang. Hij krijgt pijnklachten in zijn lijf en is moe, heel moe. "Als ik uit mijn stoel opstond om naar het toilet te gaan, ging mijn hartslag al naar 180. Ik dacht nog: het zal wel door mijn nieuwe baan komen. Spannend, een wat langere reistijd. Maar het ging wel heel hard bergafwaarts. Flexibele werktijden werkten ook niet voor me. Totdat ik echt niet meer kon werken en twee jaar thuis kwam te zitten."

Toch echt fibromyalgie

Kees komt in de medische molen, waar maar geen duidelijkheid ontstaat. Testen resulteren niet in een duidelijke diagnose. Reuma of fibromyalgie, het is het volgens verschillende dokters allemaal net niet. Kees revalideert in een ander centrum dan Klimmendaal, maar de klachten blijven. Met werk is het zoeken. Hij gaat terug naar zijn oude werkgever, in een andere functie, maar dat lukt gewoon niet. Te veel pijn, te veel vermoeidheid. Thuis is Kees prikkelbaar; door de pijn slaapt hij slecht. Op het moment dat hij weer een nieuwe baan heeft als werkvoorbereider, stelt de arts in de Sint Maartenskliniek in Nijmegen toch de diagnose fibromyalgie. Dit is een aandoening waarbij iemand pijn in bindweefsel en spieren ervaart, het wordt ook wel reuma in de weke delen genoemd. Kees wordt doorverwezen naar een revalidatiecentrum dichtbij zijn huis in Barneveld: Klimmendaal.

Oude 'actiepatronen' veranderen

In maart van dit jaar krijgt Kees een behandeltraject waarbij hij vooral de psycholoog, ergotherapeut en fysiotherapeut ziet. Zelf krijgt hij inzichten over het ontstaan van zijn aandoening. "Op mijn vijftiende verloor ik mijn vader. Mijn overlevingsstrategie was: doorgaan. Niet rouwen, maar actie. Ook in mijn eigen gezin heb ik heftige dingen meegemaakt, waarbij ik ook weer bleef 'aanstaan'. Daardoor heb ik nooit geleerd om te ontspannen en zijn mijn spieren vaak op spanning.” Zijn fysieke gesteldheid werd duidelijk met oefeningen van de therapeuten van Klimmendaal, die hem leerden te ontspannen. Ademhalingsoefeningen, mindfulness. "Vroeger vond ik mindfulness nogal zweverig, maar het heeft me echt geholpen en ik doe het nog steeds. De eerste weken waren erg zwaar, omdat het lastig was om mijn oude 'actiepatronen' te veranderen, maar daarna ging het snel beter."

Alles wordt op elkaar afgestemd

Het viel Kees op dat de behandelaars van Klimmendaal alles op elkaar afstemden. "Als ik dan een uur EMDR-therapie had gehad, waarna mijn lichaam vol spanning zat, kon ik daarna naar de ergo of fysio om weer even te ontspannen. En ging ik ontspannen naar huis." Het is een balans die Kees in zijn werkende én privéleven kan doortrekken. "Als ik een stevige klus heb afgerond op werk, wilde ik eerder meteen weer door. Nu ga ik eerst even een kop koffie drinken. Even ontspannen. En thuis lees ik regelmatig een boek voor het slapengaan en schrijf op mijn werk al dingen op om mijn hoofd leeg te krijgen."

"Ik heb mijn leven weer terug."

Langzaam maar zeker worden Kees’ pijnklachten minder. Totdat hij zelfs kan stoppen met medicijnen en ook het behandeltraject wordt afgerond. Dat het einde in zicht komt, vindt Kees aanvankelijk lastig. "Wekelijks kon ik bij iemand terecht met vragen. Kon ik kwijt dat het me bijvoorbeeld in een drukke werkweek niet gelukt was om rustmomenten te pakken. En dan kon de ergo samen met mij kijken hoe ik dat een andere keer wel kon doen. Nu de behandeling is gestopt, moet ik dat zelf doen. Ik was bang dat ik zelf niet zou zien hoe ik dingen kon aanpassen." Gelukkig valt het erg mee. Hij heeft een plan als handvat, met dingen die hij kan doen als het wat minder gaat. Dat is ook op zijn werk bekend. Kees heeft al snel collega’s deelgenoot gemaakt van wat er met hem aan de hand is en hoe ze hem kunnen helpen. "Als zich bijvoorbeeld een probleem voordoet, wil ik het direct oplossen. Dat weten ze van me en zeggen dan: “Kom Kees, we gaan eerst koffie doen.”"

Ja, het gaat goed met hem. Zijn ogen worden vochtig als hij daarover praat. "Ik heb mijn leven weer terug", zei hij tegen zijn behandelaars. Afgelopen augustus, er zaten toen vier maanden aan therapie op, kwam het besef. Met zijn vrouw bezocht hij krijtrotsen in Denemarken. Hij moest heel veel traptreden naar beneden, dat ging nog wel. Maar omhoog? "Dat ging goed. Een half jaar geleden had ik dat nooit gedaan." Kees deelt graag zijn verhaal om anderen te inspireren. "Er zijn veel mensen met fibromyalgie die niet weten dat ze het hebben. Of dat ze het weten, maar denken dat revalidatie niet helpt. Die mensen zou ik willen zeggen: kies voor een behandeltraject en ga er vol voor. Je krijgt handreikingen die je verder helpen. Ik ben in elk geval heel blij dat ik ben waar ik nu ben."

Lees meer over revalidatie bij aanhoudende pijn