Jos van den Brink sport bij SportVariant: ‘De sfeer is leuker dan in de standaard sportschool’
Sport is niet weg te denken uit het leven van Jos van den Brink (70). Hij is supporter van Vitesse, was handbaltrainer in de Eredivisie en fietste tot 2011 fanatiek. Ook na een hersentumor heeft hij het nodig om te bewegen en is daarvoor terug bij Klimmendaal. ‘Standaard sportscholen vind ik niets, met al die kleerkasten. Hier heerst een gezellige sfeer, met leuke mensen en een goed team aan begeleiders.’
Het is 2023. Hij heeft z’n trainingspak aan, bidon in zijn hand. Zijn ogen zijn vochtig. Het weerzien met revalidatiecentrum Klimmendaal in Arnhem na elf jaar is even slikken voor Jos van den Brink. Vroeger revalideerde hij er, nu gaat hij er sporten.
Schrikken
Hij moet terugdenken aan de intensieve revalidatietijd die hij er beleefde na complicaties van een hersentumoroperatie. Het was schrikken geweest. Bij de operatie was er blijkbaar iets geraakt in zijn hersenen, waardoor hij deels verlamd raakte.
‘Ik voelde me gevangen in mijn eigen lichaam. Mijn spraak was aangetast, ik kon niet aangeven dat ik naar het toilet wilde en liet alles lopen. Zo, wat heb ik mij klein gevoeld.’
Zijn revalidatieperiode was zwaar en succesvol. ‘Het begin was confronterend. Werd letterlijk in het diepe gegooid. Moest ik gaan zwemmen, maar dat kon ik helemaal niet. Fietsen, wat ik altijd heerlijk vond, pakte ik snel op. Door de ondersteuning aan alle kanten, op allerlei gebieden, ging ik razendsnel vooruit. Mijn vrouw kreeg ook goede begeleiding als naaste. Iedereen stond toen verbaasd te kijken dat ik na een jaar grotendeels hersteld was.’
Een nieuw persoon
Daarna was Klimmendaal uit beeld. Jos pakte zijn werk als arbeidsdeskundige bij het UWV weer op. Alsof de duvel er mee speelde, kreeg hij veel cliënten met een hersentumor, die hij nog beter kon begeleiden dan ervoor. Thuis was het wennen, hij en zijn gezin moesten dealen met een nieuw persoon. ‘Ik ben enorm veranderd. Vroeger moest ik bijvoorbeeld niets hebben van toetjes, nu ben ik niet te houden als er een vlaflip voor me staat. En ik leef intenser, ben egoïstischer en directer geworden. En ik kan heel nijdig worden als me iets niet lukt.’
Geen 'sportschooltype'
Eén van de allergrootste veranderingen was zijn sportleven. Voor de operatie was hij handbaltrainer van een dameseredivisieploeg. Stond hij bloedfanatiek langs de kant, met veel energie. En fietste hij fanatiek met een vriend samen. Tijdens de Amstel Gold Race was hij op de Keutenberg nog één keer op de pedalen gaan staan. Niks opgeven, doorgaan. En ineens moest hij het doen met wandelingen en fietstochtjes.
Jos probeerde zich erbij neer te leggen. Doen wat hij kon doen en daar nog wat progressie in maken. Het leek hem daarom goed om naar een sportschool te gaan. Maar de sfeer in de meeste sportscholen stond hem niet aan. Harde muziek, grote gasten met gespierde lichamen. Jos wilde iets waar het testosteron niet door de zaal heen vloog. En toen las hij ineens over SportVariant. Bij Klimmendaal.
Na het emotionele weerzien in 2023 is er een warm bad. Figuurlijk, maar ook letterlijk. Op maandagen zwemt hij een uur en op vrijdagen gaat hij naar de fitness. Met Beate, Robert en Leonie heeft hij persoonlijke begeleiders. Jos wordt gezien en gestimuleerd. Het fanatisme dat hij nog steeds in zich heeft, wordt aangesproken. Zijn favoriete toestellen zijn die waarbij hij zowel zijn armen als benen kan gebruiken. ‘Ja, ik ga vooruit, al is dat niet meer het belangrijkste voor me.’
Niets meer uitstellen
Jos straalt optimisme uit. Wie hem tegenkomt, denkt dat Jos zeker geen zeventig is en super vitaal. De werkelijkheid is anders. Sinds kort is bij hem leukemie geconstateerd. Hij heeft een levensverwachting van tien jaar. Mensen zeggen wel eens dat hij naar de positieve dingen moet kijken, maar dat ziet Jos anders. ‘Dan zegt de dokter dat ik er met kanker ook slechter aan toe kan zijn. Kan wel wezen, denk ik dan. Maar ik heb het wél.’ Dat hij zo luchtig en vrolijk overkomt, heeft te maken met zijn levenswijze. ‘Ik stel niets meer uit.’ Dus blijft hij trouw sporten, maakt mooie reizen en geniet nog steeds (al sinds hij een jochie was) van zijn voetbalclub Vitesse. Hij straalt als hij erover vertelt. In goede en slechte tijden: hij steunt zijn club. ‘Ik ga altijd met mijn schoonzoon. De humor op de tribune, heerlijk.’
Wat dat betreft is Vitesse, de club die stijf onderaan staat in de eerste divisie, een beetje zoals zijn leven nu. Jos probeert er het beste van te maken. ‘Je kunt zielig op een bank of stoel gaan zitten, maar dat is aan mij niet besteed.’ Nee, dan zit hij liever in de sportschool. Waar hij doet wat hij kan. Dat zijn lichaam achteruit zal gaan, is een hard gegeven voor hem. Maar hij heeft geleerd om te relativeren. Bovendien heeft hij nog wel het doorzettingsvermogen als destijds op de Keutenberg. Jos zal blijven sporten tot het echt niet meer gaat.
