Jettie na haar hersenbloeding: "Ik merk nog steeds vooruitgang"
Een hersenbloeding veranderde het leven van Jettie (62). Ze voelde zich niet lekker tijdens de jaarlijkse sobermaaltijd, maart 2023, en praten ging steeds moeizamer. Dankzij de snelle reactie van mensen om haar heen lag ze binnen een half uur in het ziekenhuis. Daar bleek dat Jettie een hersenbloeding had, veroorzaakt door hoge bloeddruk. “Ik wist zelf niet dat ik een hoge bloeddruk had. Van de eerste dagen op de intensive care kan ik me niets herinneren.”
Zorg op een vertrouwde plek
“Daar lag ik dan: in het ziekenhuis waar ik zelf werk (adviseur Leren & ontwikkelen) en zelf ook ben opgeleid tot verpleegkundige ruim 40 jaar geleden. Een vreemde gewaarwording om ineens aan de andere kant van het bed te liggen.” Alles moest ze opnieuw leren: draaien in bed, praten, drinken pakken. Het contact met collega’s voelde vertrouwd. “Ze gingen heel respectvol met me om. Het was voor het team Neurologie wel vreemd: normaal maak ik vaak een praatje en ben ik vriendelijk. Nu lag ik in bed, voelde me machteloos en kon ik amper reageren. Het had ook voordelen: mijn collega’s van het Leerhuis konden makkelijk langskomen en ik mocht een nieuwe douchestoel uitproberen.”
Na 3 weken ziekenhuis revalideerde Jettie verder bij Klimmendaal.
Werken aan eigen doelen
“De periode bij Klimmendaal in Apeldoorn heb ik als positief ervaren en heeft me veel gebracht. Je bepaalt mede zelf je doelen. Daardoor kun je op maat leren wat je nodig hebt om de draad van het leven weer op te pakken."
Voor Jettie betekende dat niet alleen de dagelijkse activiteiten leren zoals wassen, naar de wc, lopen en eten koken. Maar ook: werken in de groente- en siertuin, en zorg voor de schapen en kippen. De therapeuten dachten mee en bedachten praktische oplossingen voor problemen waar we, vooral thuis, tegenaan liepen. Gelukkig bleek het niet nodig om ons huis te laten aanpassen of te moeten verhuizen. “Eerst kreeg ik allerlei testjes bijvoorbeeld voor krachtmeting in mijn handen en benen. Ik leerde vrij snel zelfstandig draaien in bed.” Daarna stond lopen op het programma.
Opnieuw leren lopen
Bij de start kreeg Jettie diezelfde dag nog een rolstoel aangemeten. Dat gaf meteen meer vrijheid. Ze begon met opnieuw leren lopen: eerst tussen de brug, later met een rollator. “Wat voelde dat vreemd; iets wat je al jaren doet weer helemaal opnieuw leren!” Ook de trap op en af gaan kostte de eerste keer veel moeite. Na 4 weken intern kon Jettie lopen achter een rollator en kon ze thuis verder met 3 dagen per week poliklinische revalidatie.
Doorzetten op de fitstrook
Tijdens de behandelingen kwam Jettie in aanraking met de fitstrook, een soort hindernisbaan met oefeningen: opstaan zonder handen, ringen verplaatsen, ballen trappen, en dat zo snel mogelijk zonder te vallen. In het begin vond ze het uitdagend, maar al gauw werd het saai. “3 keer per week dezelfde oefeningen, ook al had ik het zweet op m’n rug na het halfuur. Ik houd van variatie en nieuwe dingen uitproberen. Het frustreerde ook als medepatiënten sneller waren dan ik. Ook al wist ik dat het ging om mijn eigen tempo en dat luisteren naar je lijf voorop staat. Maar het hielp om mijn vooruitgang te meten, dus ik legde me erbij neer. Ook werd ik uitgedaagd om te hardlopen: iets wat ik nog niet alleen durfde.” Een bijzonder moment was toen haar man Jaco samen met Jettie de oefeningen deed, op de laatste revalidatiedag. “Dat was zo waardevol: samen beleefden we wat ik allemaal had meegemaakt.”
Van zwemmen tot logopedie
Naast de fysieke oefeningen werkte Jettie ook aan haar spraak. “Mijn stem was zacht en ik kwam moeilijk op woorden.” Samen met de logopedist keek ze terug naar een tv-opname van vóór de hersenbloeding, om te horen hoe haar stem toen klonk. Jettie stelde zelf doelen en deed mee aan groepsgesprekken. “Dat was niet alleen leerzaam, maar ook gezellig.”
Ook ging Jettie zwemmen. “Ik wilde zien of ik ook thuis in het openbare zwembad om de hoek kon zwemmen. Dat betekende ook: testen of je via het trapje in en uit het zwembad komt. Daarvoor ben ik een keer mee geweest met een groepje naar Malkander: eerst zwemmen en daarna koffiedrinken, een gezellig moment.”
Mijn t-shirt als mijlpaal
Een van Jettie haar hobby’s is zelf kleding maken. Tijdens de ergotherapie wilde ze weer leren knippen en naaien, maar dat bleek moeilijker dan gedacht. “De lijnen van het patroon volgen kostte veel moeite. En draad door de machine rijgen was een drama. Gelukkig ben ik een doorzetter. Uiteindelijk droeg ik het t-shirt dat ik zelf maakte op de laatste dag bij Klimmendaal.”
Thuis verder
Na de revalidatie bij Klimmendaal ging het herstel thuis verder. Jettie liep tegen nieuwe klachten aan, zoals pijn in haar schouder en heup. “Met fysiotherapie is dat gelukkig goed gekomen.” Inmiddels wandelt, fietst, tuiniert en tennist ze weer net als voorheen. “Ik val niet meer in de tuin en ik help weer met het scheren van onze schapen.”
Steun van man, vrienden en buren
De steun van haar man Jaco was enorm belangrijk. “We vonden het fijn dat Jaco zo veel mogelijk werd betrokken bij het herstel. Al die tijd was hij er voor mij. Door zijn vroegpensioen was dit mogelijk. Hij kwam elke dag langs, bracht me overal naartoe, en hielp me thuis. Dat we dit samen konden doen heeft echt het verschil gemaakt. Zodra het maar enigszins kon hebben we leuke dingen gedaan: naar een museum, op visite, een paar dagen op vakantie.” Inmiddels mag Jettie ook weer autorijden en genieten ze beide van die vrijheid.
Ook de steun van vrienden en buren hielp. “In onze warme omgeving houden we rekening met elkaar. Met vriendinnen loop ik elke vrijdag een stukje Nordic Walking. Ze pasten het rondje aan op wat ik kon. En bij het tennissen kreeg ik de bal rustig aangespeeld.”
Nu doet Jettie weer volop mee. “Dat ik gestimuleerd word om het beste uit mezelf te halen – en dat zelf doe bij anderen – helpt me om de draad verder op te pakken en later opnieuw te proberen als iets niet gelijk lukt.”
Het gaat goed
“Inmiddels zijn we 2 jaar verder en kan ik alleen maar zeggen dat het goed met me gaat. Ik heb mijn conditie van voor de hersenbloeding weer terug. De spraak gaat ook beter, maar ik moet daar nog wel bewust mee bezig blijven. Een van de weinige dingen die nog niet lukken is orgelspelen. Maatgevoel, tempo en tegelijk bedienen van handen en voetpedalen zijn lastig. Dat blijft een doel om aan te werken.”
In 2024 ging Jettie met vervroegd pensioen. “Ik kreeg de tijd om alles goed af te ronden en afscheid te nemen. Dat heeft me geholpen om het hele proces met een lach en een traan te verwerken.” Ze kijkt met voldoening terug op 43 jaar werken in het ziekenhuis. In datzelfde jaar vertelde Jettie bij de jaarlijkse maaltijd dat het goed met haar gaat. Dit jaar kon ze zelfs zeggen dat ze veel meer kan dan ze een jaar geleden had verwacht. “Ik merk dat mijn hersenbloeding op de mensen om mij heen ook veel impact heeft gehad. Bij veel bezoekers van de sobermaaltijd kleeft er toch een bepaalde herinnering aan.”
Anders dan voorheen, maar dankbaar
“Sommige dingen doen we anders dan voorheen: nu rijd ik meestal ergens naar toe als we een feestje hebben en rijdt Jaco terug, omdat ik meer vermoeid ben van het geroezemoes en het praten." Ook in het dagelijks leven merkt Jettie nog verschil: “Samen doen we gezellige dingen, we genieten van elkaar. Maar als ik ergens langer blijf dan gepland, is Jaco eerder ongerust. Dan stuur ik een appje, al vergeet ik dat nog wel eens."
“Als ik kijk waar ik vandaan kom, ben ik vooral dankbaar dat het herstel bij mij zo goed is gegaan. Mijn conditie is terug, ik geniet van de kleine dingen en ik merk nog steeds vooruitgang. En wie weet speel ik ooit weer orgel. Daar blijf ik voor oefenen.”
