Iente revalideerde met heupproblemen: “Ik heb leren lopen mét de schaamte”
Geboren met een heupafwijking, die pas werd ontdekt toen ze 18 was. Daarna volgden operaties, pijn en onzekerheid. Toen Iente (68) bij Klimmendaal kwam revalideren, vond ze niet alleen haar balans terug, maar ook haar plezier in bewegen – én in het leven.
Jaren van operaties
Toen Iente 18 was ging het mis tijdens het sporten: ze ging door haar heup, die uit de kom schoot. Erop staan ging niet meer. De oorzaak bleek een aangeboren heupafwijking. Er volgden meerdere zware operaties, waarvan sommige later niet passend bleken.
“Artsen hebben het met de beste bedoelingen gedaan. Maar ik draag er wel de nare gevolgen van.”
De problemen stapelden op, de pijn trok door naar haar rug en nek. Ze bleef oefenen voor stabiliteit, maar het hielp niet.
Een nieuw begin
Drie jaar geleden was de laatste heupoperatie en dat herstel viel zwaar: “Ik oefende te hard en kreeg andere klachten. Toen is het gekwakkel begonnen. Ik kon zelfs niet meer plat liggen van de pijn. Ook werken ging niet meer, wat me veel heeft gekost.”
De orthopeed ontdekte dat haar pezen overbelast waren en stuurde haar door naar de revalidatiearts van Klimmendaal. Het lopen bleef namelijk wiebelig. “Ik wist eigenlijk niet wat ik wilde bereiken,” zegt ze. “Ik vond niets meer leuk en voelde me oud.”
Plezier in bewegen bij Klimmendaal
Bij Klimmendaal werd vooral gekeken naar wat nog wél mogelijk was. “Ik hield bij wat ik deed en hoe dat voelde. Dat gaf inzicht.”
Daarna leerde ze opnieuw bewegen, met aandacht voor ontspanning in plaats van inspanning. “Met kleine oefeningen merkte ik meteen vooruitgang. Voor het eerst in jaren kon ik weer zweten! Ik ontdekte dat bewegen ook leuk kon zijn. Nog steeds sta ik elke dag een half uur op de crosstrainer.”
Het behandelteam maakte indruk op Iente. “De behandelaren werken samen als één geheel. Ze kunnen goed luisteren, alles kon besproken worden en ze hebben enorme kennis.”
Leren lopen met de schaamte
De psychomotorische therapie (PMT) raakte iets diepers. “Ik kwam erachter dat ik mijn lichaam altijd heb behandeld als iets wat me in de steek liet. Het zette me jaren voor schut door ‘mijn bouwfouten’. Ik kon er niets aan doen en vond het lelijk, maar kon het niet verbergen.”
In de gymzaal gebeurde iets bijzonders. “Ik kreeg stokken aangereikt om mee te lopen. De tranen liepen over mijn gezicht en ik schaamde me enorm. De therapeut zei: dat gaat niet over. We gaan lopen mét de schaamte. Dat was mijn bevrijding. Ik kon mezelf voor het eerst onder ogen komen.”
De wereld ging open
Met de wandelstokken kon Iente weer van de wereld om zich heen genieten. Eindelijk niet meer naar beneden kijken, dankzij het evenwicht. “Voor het eerst ging de wereld meer open. Ik ademde vrijer, stond rechter en voelde me trotser. Wat heerlijk om lekker te lopen!”
In balans met haar lichaam
Langzaam leerde Iente luisteren naar wat haar lichaam haar vertelt. “Mijn hoofd is snel, mijn lichaam wat trager. Nu probeer ik één ding tegelijk te doen. Ik kan beter voelen en neem mezelf serieuzer.”
Verrast door veerkracht
Iente werkte jaren met groot hart in de kinder- en jeugdpsychiatrie en is nu met pensioen. Ze voelt zich goed en vult haar dagen met keramiek, schilderen, wandelen en mediteren. Maar bovenal neemt ze de tijd voor de dagelijkse dingen. Ze merkt het verschil in haar humeur en gaat positief de toekomst in.
“Ik heb de kleine dingen weer leren waarderen. Mijn leven is van een 2 naar een 9 gegaan. Ik geloof weer dat het kan en ben verrast door mijn veerkracht. De luiken zijn weer open en ik heb weer zin in het leven.”
