Helemaal hersteld na een hersenbloeding
Caroline (47) kreeg 4 jaar geleden een hersenbloeding. Na haar tijd in het ziekenhuis revalideerde ze bij Klimmendaal. “Ik besef goed dat ik geluk heb gehad. Veel mensen ervaren na een hersenbloeding allerlei beperkingen. Ik niet. Ben ik dan een van de weinigen die gewoon weer werkt, voetbalt, autorijdt en geen medicijnen gebruikt? Ja, ik merk nog kleine restjes, maar dat zijn kruimels. Ook deze kant van revalideren na een hersenbloeding wil ik graag delen.”
Foto: Erika Derksen Fotografie
Een groot zwart gat
"Na het sporten kreeg ik erge hoofdpijn en ik dacht meteen: dit is niet goed. Ik riep mijn man Bas en daarna werd alles zwart. Mijn eerstvolgende bewuste moment is bij de trap bij Klimmendaal. Pas toen kwamen de vragen: hoe ben ik de ambulance in gekomen? Ging Bas mee naar het ziekenhuis? Wat is daar gebeurd? Mij werd verteld dat ik een hersenbloeding had gehad. Ik dacht: maar dat kan helemaal niet, want ik weet het niet meer.
De hersenbloeding kwam door een aangeboren AVM. Dat is aandoening waarbij de aansluiting tussen slagaders en aders niet klopt. Ik wist niet dat ik dat had en het is tijdens de operatie meteen verholpen. Daarna waren alle eerste tests goed. Nog voordat de logopedist met een boterham kwam, had ik al gegeten. Alleen werd ik onrustig en trok ik alle slangen eruit. Ze gaven me een kalmerend medicijn en ’s nachts heb ik aan onrustbanden gelegen met bokshandschoenen aan. Gelukkig weet ik dat ook niet meer."
Start van revalidatie: grenzen verkennen
“Toen de revalidatie bij Klimmendaal startte, had ik tijdens het lopen een afwijking naar links en was ik vaak misselijk. Verder moesten we medicijnen afbouwen, waardoor mijn bewustzijn meer terugkwam. Samen moesten we uitzoeken hoe ik omging met vermoeidheid en prikkels. Inmiddels ben ik allergisch voor dat woord. ik hoorde zo vaak dat ik om die reden rustig aan moest doen. Maar wat moest ik dan eigenlijk merken? Andere therapieën dan fysio en ergo had ik al snel niet meer nodig. Dat maakte de dagen lang, zeker in combinatie met een lockdownperiode.”
De trap bij Klimmendaal
“Mijn bijzonderste moment was met de fysiotherapeut bij de trap. Zij stond bovenaan en riep me. Ik dacht: dat kan helemaal niet, want ik heb een hersenbloeding gehad. En mensen met een hersenbloeding hebben spraakproblemen, cognitieve problemen en uitval. Maar dat had ik helemaal niet. Ik was zelf naar de trap toe gekomen. Ik sprak mezelf toe: Caroline, dit ben jij helemaal niet. Je gaat nu die trap op. Dat lukte.
Eenmaal boven wilde de fysiotherapeut met de lift naar beneden. Maar ik moest en zou ook naar beneden lopen. Beneden wachtte Bas en kwamen de tranen. Ik zei tegen hem: dit gaat ons samen lukken. Als jij mij laat en de ruimte geeft, sta ik volgend schooljaar gewoon weer voor de klas. Een ferme uitspraak, maar ik wilde hem waarmaken.
Normaal klap ik er vol in. Nu zouden we het stap voor stap aanpakken, maar niet te voorzichtig. Dat zeg ik ook weleens tegen ouders: als je wilt dat je kind groeit, moet je er niet bovenop gaan zitten. Ik moet zelf ontdekken wat ik wel en niet kan. Als het nodig is, meld ik me. Die vastberadenheid heeft me ver gebracht.”
Thuis verder revalideren
“Oefenen bij Klimmendaal is veilig en er is altijd hulp beschikbaar. Als je thuis komt, begint het spannende deel van herstel pas. Je moet je leven weer oppakken. Mijn drive om alles op te zoeken helpt. We gingen elke dag wandelen en het rondje werd steeds groter. Eerst aan Bas’ hand en later ook los. Ik ben er vol voor gegaan en heb van alles weer geprobeerd. Met m’n jongens naar de bioscoop, voetballen, in de auto stappen, feestjes gevierd, carnavallen en weer naar school.”
Durven doen
“Medisch gezien heb ik geen beperkingen meer. Wat vooral overblijft is durven doen en vertrouwen opbouwen in mezelf. Dat kan nog weleens een struikelblok zijn. Ik ben voorzichtiger geworden. Mijn lichaam heeft me toch even in de steek gelaten en ik had geen idee wat er aan de hand was. Dat vind ik frustrerend, want ik wil altijd graag alles weten. Ik laat ook sneller iets aan me voorbijgaan als het buiten m’n comfortzone ligt. Met een fysiotherapeut werk ik verder aan uithoudingsvermogen, conditie en balans. Ik blijf grenzen opzoeken en verleggen.”
Belang van steun in je omgeving
“Behalve durven zijn je naasten ook belangrijk voor herstel. Ik mag blij zijn met mensen om me heen die me stimuleerden. In een andere setting kan het veel moeilijker zijn om het maximale eruit te halen. Je moet een omgeving hebben die jou de ruimte geeft, maar het ook samen met jou doet. Bas wandelde mee, liet me autorijden en reed mee naar school toen ik werk opbouwde. Hij heeft alles veel bewuster meegemaakt dan ik. Ik was ongeveer 10 weken niet thuis. Met hulp om zich heen heeft hij het gered en kon ik me op revalidatie focussen.”
Sorry
“Ik voel(de) me vaak schuldig. Wat heb ik iedereen laten schrikken! Ik schaam me ook voor mijn onrust in het ziekenhuis: ik heb de hele boel op stelten gezet. Daarna dacht ik vaak: eigenlijk valt het best mee wat ik heb. Ik heb mijn naasten met iets opgezadeld. Ik ben daarvoor wel op de vingers getikt, want ook mijn verhaal mag er zijn. Daarom vertel ik dit nu. Ik weet dat ik niks fout heb gedaan, maar mijn gevoel is sterk. Eerst heb ik me vooral gefocust op lichamelijk herstel. Nu helpt een psycholoog me om te gaan met emoties.”
Blijf zelf aan het stuur zitten
“Anderen in een vergelijkbare situatie wil ik graag meegeven: trek bij afwijkende hoofdpijn meteen aan de bel. Tijdens reïntegreren op het werk is het belangrijk om zelf aan het stuur te zitten, ook bij de arbo-arts. Ik kon de zoveelste vraag over prikkels niet meer horen en zei tegen hem: kijk naar mij. Ik hoor bij die paar gevallen bij wie het anders is dan in jouw boek staat. Inmiddels sta ik met heel veel plezier weer voor de klas. En kan ik alleen maar zeggen: revalideren is topsport, maar kan dus heel goed uitpakken. Blijf je grenzen opzoeken en verleggen.”
Update april 2026: het gaat goed
Het gaat goed met Caroline. Ze is inmiddels volledig gereïntegreerd en geeft weer met veel plezier les. “Ik durf steeds vaker tóch een stap te zetten, ook als ik het spannend vind.” Van de periode in het ziekenhuis weet ze niets meer, maar haar lichaam reageert soms nog sterk op spanning. “Dan schiet ik snel in een vlucht-vechtreactie.”
Ze traint nog altijd bij de fysiotherapeut om haar kracht en conditie verder op te bouwen en merkt daarin nog steeds vooruitgang. Met haar verhaal wil ze anderen laten zien wat de impact kan zijn van zo’n ingrijpende gebeurtenis, maar ook wat er mogelijk blijft. “Ik heb een prentenboek gemaakt over revalidatie. Een verhaal over veerkracht, steun, gezien en begrepen worden in de (nieuwe) realiteit. Ik hoop dat het anderen laat zien dat je stap voor stap weer sterker kunt worden.”
