Hans Breunissen is bijna weer net zo actief als voor zijn beroerte: "Revalideren is topsport"

Het is 31 oktober 2022 als Hans Breunissen op zijn werkkamer druk is met subsidieaanvragen voor een kunstproject: een beschildering van een viaduct in zijn woonplaats Westervoort. De gemeente waar hij 20 jaar wethouder is geweest. In juni 2022 heeft hij afscheid genomen, maar dat betekent niet dat hij veel minder werkt dan anders.

Alarmbellen

Hans, die door het merendeel van de gemeente met zo’n 15.000 inwoners wordt herkend, zit nog in allerlei netwerken en zet zich vol overtuiging in voor een leefbare lokale omgeving. Bij zijn afscheid is hij benoemd als ambassadeur voor een groot kunstproject. Op deze herfstdag legt Hans de laatste hand aan de aanvragen, waar hij de hele dag aan heeft zitten werken.

“Het werk ging die dag niet vlekkeloos. Ik was wat dingen kwijt, waar ik chagrijnig van werd. Maar het was voor mij nog geen aanleiding voor alarmbellen.”

Hans heeft zijn werk zo goed als afgerond als hij naar het toilet wil en in zijn werkkamer uit het niets tegen de grond gaat. "Ik kon niet meer overeind komen." Zijn vrouw Diny, die net thuiskomt, ziet aan de scheef hangende mond van haar man direct dat er iets mis is en belt 112. "De ambulancebroeders zeiden direct: dit is een hersenbloeding."

Paracetamol

Hij komt in een volstrekt nieuwe wereld van zorgprofessionals terecht. Via het lokale ziekenhuis gaat hij naar het Radboud UMC in Nijmegen, waar hij meedoet aan een trial voor een nieuw medicijn. "Ik was nooit ziek. Als ik verkouden was, nam ik een paracetamol en ging ik weer door." Ook in het ziekenhuis staat zijn lichaam nog in de doestand, ook al is hij half verlamd. Vanuit het ziekenhuisbed bericht hij zijn hele netwerk wat er aan de hand is. Hij zorgt dat zijn vrouw Diny er niet alleen voor staat en regelt nog dat de subsidieaanvragen op tijd worden ingediend en vraagt iemand anders er nog even goed naar te kijken. Dan wordt ook duidelijk dat er iets met zijn communicatie aan de hand is. "Sommige woorden die ik gebruikte, pasten helemaal niet bij de context. Dus vraag ik Diny tegenwoordig nog wel eens om even naar berichten of mails te kijken voor ik ze verstuur."

Rust

Bij het herstel van die communicatie krijgt hij hulp van Klimmendaal, na het ziekenhuis de volgende nieuwe zorgwereld waar hij in terechtkomt. Rust nemen is hét advies wat hij vanaf het begin van de neuroloog in het ziekenhuis al krijgt. En dat is niet eenvoudig voor een man die altijd maar doorging. "Ik moest echt gaan ervaren wat rust met me deed. Na mijn revalidatie ging ik elke middag om één uur naar bed. Inmiddels is dat niet meer nodig, maar ga ik wel ’s middags rusten als ik weet dat het ’s avonds laat wordt."

Die balans is iets waar Klimmendaal goed op let tijdens de zeven weken waarin Hans bij Klimmendaal revalideert. "Als ik fysiotherapie had gehad, stond er alweer iemand die me vertelde dat ik goed moest slapen, omdat mijn volgende therapie anders niet goed zou gaan."

Binnen het aangeboden traject vindt Hans zijn eigen weg en stelt hij samen met een multidisciplinair team zijn eigen doelen op. Bewust eet hij in de huiskamer in plaats van in zijn eigen kamer. Contact maken zit in zijn bloed. En hij neemt zelf het initiatief om zonder rollator door de gangen te lopen. Dan maar wat moeilijker. Ook geeft hij snel aan dat hij al zelfstandig wil douchen. Voor die assertiviteit is ruimte. Met zwemmen, evenwichtsoefeningen en fysiotherapie komt steeds meer de kracht terug in zijn linkerkant, waardoor hij uiteindelijk weer goed kan lopen en later zelfs weer kan autorijden.

Topsport

"Revalideren is topsport", vindt Hans. "Het kost heel veel energie en je moet zelf de motivatie hebben om door te gaan. Die heb ik gelukkig altijd gehad. Ik heb vanaf het begin gezegd: ik wil gewoon weer alles kunnen doen. Ik ben niet geschikt om achter de geraniums te gaan zitten. Als ik niks meer zou kunnen, zou het leven lastig voor me worden." Zijn doelen behalen betekent af en toe flink doorbijten. Basketballen, het gepriegel met blokjes voor de fijne motoriek; Hans vindt er niks aan, maar doet het wel met het hogere doel voor ogen. Hij heeft vertrouwen in de aanpak en professionals van Klimmendaal en ziet resultaat. Bij het ontslag blijkt bijvoorbeeld dat zijn linkerarm bijna net zo goed functioneert als de rechter. Ook nu blijft hij ongeveer vier keer per week sporten om zijn conditie op peil te houden.

Hans heeft veel gehad aan de revalidatie. "Klimmendaal is helemaal ingericht op de revalidatie met deskundige en vriendelijke medewerkers en prima materialen. Daarnaast is er een hele goede verzorging van de inwendige mens." Om zijn dankbaarheid aan Klimmendaal te tonen, schrijft hij een kaart aan zijn behandelteam:

'Fijn om te merken dat je dagelijks stapjes vooruitgaat, fysiek sterker wordt en meer energie krijgt. Dank voor al jullie professionaliteit, geduld en aandacht. Ik heb de samenwerking als heel plezierig ervaren.’

250 kaarten

De overgang naar thuis en het maatschappelijk leven gaat soepel, vooral omdat Hans heel open is over wat hem is overkomen. Het was zwaar dat hij geen Sinterklaas kon zijn en de kerstmarkt miste, maar die activiteiten pakt hij in 2023 weer op. "Voorafgaand aan een vergadering over de kerstmarkt, heb ik iedereen gemaild hoe het met me was. En ik heb gevraagd: mocht je nou zien dat er dingen bij mij niet goed gaan, zeg het me dan." Die openheid werkt. Mensen kunnen meevoelen, meedenken en voelen geen gêne of ongemak in de omgang. Toen hij in Klimmendaal zat, kreeg Hans onder meer 250 kaarten en een fruitmand van de stichting waarvoor hij Sinterklaas is. "Ik merkte hoe belangrijk het voor me is om een netwerk te hebben." Hans zag ook dat het voor mensen niet vanzelfsprekend is om oog te hebben voor naasten. "Mijn zoon heeft zorgen gehad over mijn herstel en zei: iedereen vraagt hoe het met jou is en niemand vraagt naar mij." Juist daarom heeft Klimmendaal ook oog tijdens het revalidatietraject voor naasten, in de vorm van gesprekken.

Na de revalidatieperiode was het ook niet altijd makkelijk. Soms gaat hij te snel of wil hij te veel. Zijn vrouw en zijn lijf zijn goede begrenzers. "Af en toe moet je ook even met je kop tegen de muur aanlopen."

Inmiddels is Hans Breunissen bijna weer net zo druk als voor zijn beroerte en weet hij hoe hij de balans moet bewaren. De hinder die hij zelf nog van het CVA ondervindt is bijna nihil. Appen gaat weer goed, lopen, fietsen, autorijden. Trots laat hij het resultaat zien van de subsidieaanvraag die hij bijna had afgerond toen hij ineens een smak maakte in de gang. Een kleurrijk geheel, net als zijn leven momenteel.

Lees meer over revalideren na een beroerte bij Klimmendaal