Geoffrey revalideerde na een herseninfarct: “Van 40 kilometer wandelen naar een rolstoel. Dankbaar voor elke stap.”
Geoffrey revalideerde na een herseninfarct: “Van 40 kilometer wandelen naar een rolstoel. Dankbaar voor elke stap.”
Geoffrey (69) zou vorig jaar de Vierdaagse lopen, toen een herseninfarct zijn leven veranderde. Wat begon met duizeligheid tijdens een vakantieontbijt, leidde tot een periode van ziekenhuisopname en revalidatie. Dankzij zijn positieve instelling en de begeleiding bij Klimmendaal kreeg hij stap voor stap opnieuw vertrouwen in zijn lichaam. Een jaar later loopt hij de Vierdaagse alsnog.
Van vakantiehuis naar ziekenhuis
Geoffrey en zijn vrouw zaten in hun vakantiehuisje in Zeeland toen hij zich op een ochtend duizelig en warm voelde. “Het zal zo wel overgaan,” dacht hij. Maar toen hij even ging liggen en daarna niet meer kon opstaan, belde zijn vrouw 112.
“Ik was zó duizelig. Ik viel letterlijk om, praatte wat langzamer en mijn oog- en mondhoek hingen. De ambulance kwam en ik zei nog: kom nou, moet dat? Maar toen ik omviel en niet kon corrigeren, wist de broeder genoeg: inpakken, we gaan naar het ziekenhuis. De dagen, weken, maanden daarna kom je in een heel traject terecht.”
In het ziekenhuis in Goes bleek dat Geoffrey een herseninfarct had gehad. Dit zorgde vooral voor problemen met evenwicht en coördinatie.
“Al snel begon ik mijn zegeningen te tellen. Ik zag mensen die veel zwaarder waren getroffen. Het voelde als geluk bij een ongeluk. Dat gevoel bleef, ook toen ik naar Klimmendaal ging. Niemand zit daar voor zijn lol, maar ik vond het een bron van positiviteit.”
Klinisch revalideren: rust telt ook als activiteit
Na een week ging Geoffrey naar de kliniek bij Klimmendaal in Apeldoorn. Hij wilde vooral aan de slag. ”Ik had gehoord dat bewegen erg belangrijk is. Dat liet ik me geen 2 keer zeggen.”
Pas later leerde Geoffrey dat rusten óók een belangrijke activiteit is.
"Als ik na een behandeling nog extra wilde trainen, kreeg ik soms een duidelijke ‘nee’. Dan moest ik rusten en dat was ook nodig. Als ik even ging liggen, was ik zo 3 kwartier verder. Hoe vaker je dat ervaart, hoe meer het belang van rust indaalt.”
In de rolstoel naar binnen, lopend naar buiten
Bij de start van de revalidatie kon Geoffrey niet meer lopen. Het doel was helder: lopend naar buiten.
“Van 40 naar 0 kilometer wandelen. Of je nou fit bent of niet, dat maakt niet uit. Ik had gewoon pech.”
Geoffrey begon in de rolstoel en oefende later met de loopbrug. “Je staat er niet bij stil hoeveel kracht het kost om op te staan. En dan leren lopen: hoe doe je dat ook alweer?”
Met kleine stappen kwam het vertrouwen terug. Eerst korte stukjes binnen, daarna steeds verder en ook buiten. Zo trainde hij evenwicht en balans.
“Toen ik voor het eerst zonder loopbrug liep, was dat geweldig. En later weer fietsen: ik was net een kind zonder zijwieltjes.”
Wat hem opviel, was de deskundigheid van de behandelaren.
“Ze weten precies wat je aankunt. De oefeningen zijn misschien simpel, maar precies goed. Daardoor had ik steeds kleine succeservaringen. Dat motiveert enorm.”
Verder bouwen aan stabiliteit en conditie
Na de klinische fase ging Geoffrey naar huis en vervolgde hij zijn revalidatie poliklinisch in Arnhem. Daar werkte hij verder aan stabiliteit en conditie.
“Het grove werk was gedaan, maar ik had het vertrouwen nog niet.”
Met fysiotherapie, ergotherapie, maatschappelijk werk en psychomotorische therapie leerde hij opnieuw wat normaal is.
“Ik moest weer vertrouwen krijgen. Bijvoorbeeld: dat het normaal is dat je buiten adem raakt op een heuvel. Dat er niets ‘mis’ is.”
Ook zijn vrouw werd betrokken bij de begeleiding.
“We hebben nog steeds 2 verschillende snelheden. Daar moeten we samen een weg in vinden. Maar met genoeg rust kunnen we nog heel veel.”
Gewoon doen, ook thuis
Na de poliklinische revalidatie ging Geoffrey vol vertrouwen thuis verder aan de slag. Klimmendaal voelde als een veilige bubbel om te focussen op herstel. Maar juist in het echte leven ligt volgens hem de kern van revalidatie.
“Je moet het gewoon doen. Ook thuis. De vaatwasser leeghalen, de was ophangen, traplopen: dat zijn allemaal oefeningen. Onderschat niet hoeveel coördinatie en balans dat vraagt.”
Revalideren doe je samen
Wat hem erg raakte, was de steun van zijn omgeving.
“Op mijn omgeving was het zwaarder dan voor mij. Zij moesten alles regelen en maakten zich zorgen. Ik was er plotseling niet en ineens ook hulpbehoevend. Zelf dacht ik al snel: als het lichaam nee zegt, houdt het op en ga ik van hieruit verder.”
De betrokkenheid van anderen gaf kracht en zorgde dat hij zich onderdeel bleef voelen van zijn eigen omgeving.
“Alle kaartjes, appjes en bezoekjes: het was overweldigend. Het vertrouwen dat anderen in mijn kracht hadden, hielp mij om zelf ook te geloven dat het goed zou komen. Ze zullen wel gelijk hebben, dacht ik. Juist in een tijd dat je het gevoel hebt dat je zo weinig kunt, zijn al die reacties heel waardevol.”
Ook binnen de kliniek voelde hij die verbondenheid.
“Je leeft met elkaar mee. Soms hadden we aan een half woord genoeg. Maar er was ook begrip voor hoe zwaar het was en gedeelde blijdschap om kleine, maar betekenisvolle vooruitgang. Iemand die zijn duim een paar millimeter kan bewegen en daar applaus voor krijgt: dat is zó bijzonder. Dan leer je echt kijken naar wat wél kan.”
Die ervaring veranderde ook zijn blik op het leven.
“Ik ben altijd optimistisch geweest, maar nu ben ik vooral dankbaar. Gezondheid is niet vanzelfsprekend. Vroeger ging ik altijd maar door. Nu sta ik daar veel meer bij stil.”
De combinatie van positiviteit, humor en menselijkheid maakt revalideren bij Klimmendaal zo succesvol, volgens Geoffrey. “Alles wordt licht, praktisch, functioneel en persoonlijk gebracht. Positief zijn en een goede houding helpen ook.”
Vooruitkijken
Inmiddels gaat het goed met Geoffrey. Hij heeft nog wat restklachten, zoals minder gevoel links en een conditie die verder kan verbeteren. Maar hij kijkt vooruit en focust op zijn doel: volledig herstel. Het vakantieseizoen is daarvoor een mooie gelegenheid.
”We gaan weer fietsen en wandelen in Zeeland. En de Vierdaagse? Dit jaar loop ik hem – als het meezit – echt!”
