Tekstgrootte: Voorkeuren

Verslag G-judotoernooi ouders Ted

Zaterdag 16 maart stond al een tijdje met een grote rode cirkel eromheen gemarkeerd op onze kalender. Maar ook als het niet op de kalender had gestaan, had onze zoon Ted er wel voor gezorgd dat we die datum niet zouden vergeten. Die dag was het judotoernooi, iets waar Ted al maanden naar uitkeek.

Ruim een jaar geleden is Ted begonnen met judo, via Klimmendaal op zijn school Lichtenbeek. De lessen onder leiding van Ronald zijn één van de hoogtepunten van de week voor Ted. Lekker stoeien met zijn vriendjes. Gooien en gegooid worden. Het doel van de lessen is ervoor te zorgen dat Ted wat zekerder in zijn schoenen komt te staan. Hoe mooi was het dan ook dat Ted vorig jaar bij zijn eerste deelname aan het toernooi gelijk op het hoogste treetje van het podium mocht klimmen. Want natuurlijk, het gaat niet om winnen, maar om je best doen en plezier maken. En natuurlijk, alle deelnemers zijn kanjers en het is dan ook helemaal terecht dat iedereen met een beker naar huis gaat. Maar stiekem ben je als ouder toch wel heel trots als jouw kind daar staat te glimmen met de 1e prijs in zijn handen. En wat zijn zelfvertrouwen betreft, dat kreeg een boost waar Ted nog weken op kon teren.

Op 16 maart stuurden we onze auto dus weer richting de bossen van Papendal. Met een heel nerveus mannetje op de achterbank. Ronald had ons vooraf verteld dat hij Ted niet in hetzelfde beginnersgroepje als vorig jaar in kon delen. Ted is fysiek zo sterk dat dit geen eerlijke wedstrijd op zou leveren. Dus Ted werd in een groepje met sterkere jongens gezet. Jongens die allemaal een kop groter zijn dan Ted. Maar, zo vertelde Ronald optimistisch, ook hier was Ted niet kansloos, al zou hij het wel een stuk zwaarder krijgen. Bij onze voorzichtige poging om Ted hier een beetje op voor te bereiden – het gaat erom dat je jouw best doet jongen, winnen is niet het belangrijkste – zonk de moed bij Ted al snel in de schoenen. Hij was ervan overtuigd dat hij geen wedstrijd zou winnen. Maakt niet uit, zeiden wij, maar het kwaad was al geschied.

Het was super om te zien hoe hartverwarmend de ontvangst door alle vrijwilligers ook dit jaar weer was bij het toernooi en ondanks zijn zenuwen trok Ted met een grote glimlach zijn judopak aan. Hij was hier om plezier te maken, om drie wedstrijden lang het beste van zichzelf te laten zien en vooral om lol te maken met zijn leeftijdsgenootjes. Vanaf de tribune zagen we hoe Ted zenuwachtig over de bank heen en weer schoof, wachtend op zijn beurt. Plukkend aan zijn dreadjes speurden zijn ogen onrustig de hele zaal af tot het moment dat hij klaar moest gaan staan voor zijn eerste wedstrijd.

Daar stond hij, naast de jury tafel. Voorzichtig keek hij opzij naar zijn tegenstander. Inderdaad ruim een kop groter. Slik. Op het teken van de scheidsrechter stapte hij de mat op en na een buiging begon de wedstrijd. Het begin was even onwennig maar al snel had Ted door dat die grote jongen waar hij tegenover stond hem niet zomaar op de grond kreeg. Enthousiast koos hij daarop de aanval. Het duurde even maar uiteindelijk gebeurde het dan toch. Ted had die grote jongen op de grond gekregen om hem vervolgens stevig in de houdgreep te nemen. De klok tikte weg en Ted had zowaar zijn eerste wedstrijd gewonnen. Stralend maakte hij zijn buiging ter afsluiting en met twee gebalde vuisten en een blije kreet liep hij terug naar de bank.

Dat hij de tweede wedstrijd verloor deed er eigenlijk niet meer toe. Aan het einde van de dag stond Ted met een nog grotere glimlach dan vorig jaar op de tweede plaats van het podium. Hij had vandaag gewonnen en verloren, maar hij had vooral zichzelf verbaasd. Tijdens de wedstrijden bleef hij bij zichzelf en deed gewoon zijn uiterste best vanuit de overtuiging dat hij best en potje kon judoën. Op het podium zagen we een blijdschap en zelfverzekerdheid die we niet vaak zien bij ons mannetje. Iets waar Ted, maar ook wij als zijn ouders, weer weken op kunnen teren.

Met een blik op zijn glimmende beker viel Ted ’s avonds  tevreden in slaap. Wat een dag! Bedankt aan alle vrijwilligers die dit toernooi mogelijk hebben gemaakt.

Theo & Bauke Neyenhuis, ouders van Ted

Afbeelding: Ted

Klimmendaal

Soms loopt het leven niet als verwacht. En kan je gezondheid opeens ernstig verslechteren. Dan wacht een zware tijd. Met momenten van afzien en van overwinnen. Deze klim begint met kijken naar wat je nog wel kunt. En bedenken wat je wilt. Want je weet nooit wat je kunt tot je het weer probeert. Klimmendaal: op weg naar eigen kracht.

De revalidatiespecialisten van Klimmendaal bieden medisch specialistische revalidatie op diverse locaties in Oost-Nederland. Bij ons revalideren kinderen, jongeren en volwassenen met een fysieke of cognitieve beperking. Wij begeleiden hen naar een zo zelfstandig mogelijke plek in de maatschappij op een wijze die bij hen past.

Algemene adresgegevens

Hoofdlocatie:
Heijenoordseweg 5
6813 GG Arnhem
Tel (026) 352 61 00

Klimmendaal heeft diverse locaties in Apeldoorn, Arnhem, Deventer, Doetinchem, Ede en Zutphen.
Klik hier voor contactgegevens van alle locaties.

icon_youtube
icon_twitter
icon_linkedin
icon_facebook